Ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι

Οι Ελληνικοί Μαγικοί Πάπυροι, οι PGM είναι ένα σύνολο από πάπυρους μαγικών επικλήσεων, συλλεγόμενοι από τον Jean d' Anastaisi στις αρχές του 1800 στην Αίγυπτο. Ο Hans Deiter Betz, στην εισαγωγή του στη νεώτερη αγγλική μετάφραση, σκέπτεται ότι αυτοί οι πάπυροι μπορεί να είχαν βρεθεί σε μια βιβλιοθήκη τάφων ή ναών και οι πιο αρχαίοι πάπυροι μπορεί να ήταν η συλλογή ενός ατόμου στις Θήβες.
Οπωσδήποτε, η ακριβής προέλευση για των PGM είναι άγνωστη. Ο Betz δηλώνει ότι μέσω των λογοτεχνικών πηγών είναι γνωστό ότι ένας αριθμός από μαγικά βιβλία με μαγικές επικλήσεις συλλέχθηκαν στους αρχαίους χρόνους, τα περισσότερα από τα οποία ήταν κατεστραμμένα. Έτσι, οι PGM είναι μια πολύ σημαντική πηγή για τις από πρώτες πληροφορίες για τις μαγικές πρακτικές στην αρχαία Μεσόγειο.
Οι μαγικές επικλήσεις των PGM καλύπτουν την κλίμακα των μαγικών πρακτικών από τις εναρκτήριες ιεροτελεστίες για αιώνια ζωή ως τις μαγικές επικλήσεις για την αγάπη και θεραπευτικές ιεροτελεστίες. Οι περισσότεροι από τους παπύρους είναι Ελληνικοί και Λαϊκοί με ερμηνείες στην Παλαιά Κοπτική και χρονολογούνται μεταξύ του 2^ου αιώνα π.Χ. και του 5^ου αιώνα μΧ. Οι μαγικές επικλήσεις καλούν Ελληνικές, Αιγυπτιακές, Εβραϊκές, Γνωστικές και Χριστιανικές θεότητες.
Δύο από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές αυτών των κειμένων είναι η πρακτική της ταύτισης του εαυτού με τη θεότητα και η χρήση των μαγικών βοών στην εκτέλεση των μαγικών τελετουργιών. Σε πολλές από τις μαγικές επικλήσεις, ο ασκών λέγεται να χρησιμοποιήσει την έκφραση «Είμαι» μαζί με ένα συγκεκριμένο όνομα θεότητας να εξουσιοδοτήσει ή να εργαστεί με την μαγική επίκληση. Σε έναν τέτοιο πάπυρο, για παράδειγμα, μια μαγική επίκληση για να γίνει κάποιος αόρατος, δηλώνει «είμαι ο Άνουβις, είμαι ο Όσιρ-Φρε, ……είμαι ο Όσιρις που ο Σεθ κατέστρεψε». (6. PGM I, 140, 195. ) Η χρήση της συγκεκριμένης μαγικής γλώσσας σε αυτά τα κείμενα, οιΜαγικές Βοές, είναι άφθονη. Οι περισσότερες από αυτές τις λέξεις θεωρούνται ανερμήνευτες από τους μελετητές που εργάζονται με τους παπύρους. Οι λέξεις της δύναμης στις ταυτίσεις αποτελούνται από τις μακριές σειρές φωνηέντων, όπως α εε ηηη ιιι οοοοο κλπ, μόνο ή με ειδικά ονόματα θεοτήτων ή δαιμόνων που είναι παλίνδρομες και σημαντικά εκτενής. 
Η ακριβής προφορά αυτών των Μαγικών Βοών ήταν βασική στην επιτυχία των μαγικών επικλήσεων. Δεδομένου ότι τα αιγυπτιακά επικήδεια κείμενα προσδιορίζουν σαφώς τον αποθανόντα με τη θεότητα και η δύναμη των λέξεων και της γλώσσας, είναι ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Αιγυπτιακής μαγείας. Αυτές οι έννοιες που βρέθηκαν στους PGM εμφανίστηκαν να παρέχουν μια πιθανή σύνδεση μεταξύ της Αρχαίας Αιγυπτιακής και Ελληνικής μαγείας.
Σε όλη την επικήδεια λογοτεχνία της Αρχαίας Αιγύπτου, από τα κείμενα των πυραμίδων ως τη Βίβλο των Νεκρών, υπάρχουν άφθονα στοιχεία ότι Αρχαίοι Αιγύπτιοι σκέφτηκαν ότι τα ανθρώπινα όντα θα μπορούσαν να γίνουν θεότητες.
Σε αυτά τα κείμενα, ο Θεός Όσιρις προσδιορίζεται σαφώς με τον αποθανόντα. Ο αποθανών θα πλοηγήσει επιτυχώς το ταξίδι στη μετά θάνατον ζωή όπως ο Όσιρις.
Με τη γνώση των ονομάτων όλων των εμπλεκόμενων στη μετά θάνατον ζωή και την εγκατάσταση μιας σύνδεσης με μια θεότητα που είχε επιτύχει ήδη σε αυτήν την σφαίρα, ο αποθανών προετοιμάστηκε καλά για το ταξίδι.
Οι λέξεις, προφορικές ή γραπτές ήταν όχι μόνο σύμβολα, αλλά πραγματικότητες που παρουσιάστηκαν με τα ιερογλυφικά και κράτησαν την ιδιαίτερη αντήχηση με τη μαγική δύναμη και τα περισσότερα από τα επικήδεια κείμενα γράφτηκαν έτσι, με ιερογλυφικά.
Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές στις Μαγικές Βοές στο Αρχαίο Ελληνικό υλικό εκτός από τους PGM. Αρχικά, είναι τα Εφέσια Γράμματα, απόκρυφα γράμματα που εγγράφηκαν δήθεν, στο άγαλμα της Αρτέμιδος στην Έφεσο χρησιμοποιήθηκαν προφορικά και γράφτηκαν για να αποτρέψουν το κακό.
Ένας πίνακας από μόλυβδο χαραγμένος με τα Εφέσια Γράμματα χρονολογείται τον 4^ο αιώνα π.Χ. και είπαν πως είναι για να χρησιμοποιηθεί προφορικά σαν μια μαγεία αποτροπής ενώ περπατούν σε έναν κύκλο γύρω από νεόνυμφους.
Στην παγκόσμια μαγεία του Εμπεδοκλή, "δεν υπάρχει τίποτε που να μην είναι δραστήριο και ενσυνείδητα ζωντανό". Για τον Εμπεδοκλή "κάθε τι, ακόμα και οι λέξεις μίλησαν μέσω ενός ανθρώπου που κατανόησε πως είχε ύπαρξη, νοημοσύνη και συνείδηση για ότι δικό του". Αυτή η ιδέα εμφανίζεται να είναι κοντά στις Αιγυπτιακές ιδέες πως οι λέξεις δεν είναι σύμβολα, αλλά πραγματικότητες. 
Ο Ορφέας θεράπευσε το ανθρώπινο πάθος με ποιήματα και τη λύρα, ενώ ο Πυθαγόρας μπόρεσε  να εξυμνήσει τις μαθητείες του στον ύπνο και να θεραπεύσει το σώμα και την ψυχή μέσω των μουσικών λέξεων.
Για τον πραγματικό συντάκτη του PGM, η έννοια της μαγικής δύναμης της γλώσσας θα μπορούσε να είναι πολύ ισχυρή πράγματι, βγαίνοντας από και τις Αιγυπτιακές και από τις Ελληνικές μαγικές παραδόσεις.
Η χρήση των Μαγικών Βοών συνεχίζεται στα πιο πρόσφατα Κοπτικά κείμενα. Για μια μαγική επίκληση που επικαλείται μια "φοβερή δύναμη για να εκτελεστεί κάθε επιθυμία" ο ασκών πρέπει να πει: "Σε επικαλούμαι. ….. που είσαι προσφωνημένος με το Μέγα Μυστικό Όνομα ….». Οι μαγείες του φωνήεντος βρίσκονται επίσης σε αυτά τα Κοπτικά κείμενα σε χαρακτηριστικές μορφές του PGM.Οι Μαγικές Βοές επίσης αναφέρονται στους Χρησμούς των Χαλδαίων, οι οποίοι είναι σύγχρονοι με τα PGM και εμφανίζονται να είναι ένα εσώτερο τμήμα του θεοσοφικού τελετουργικού. Σύμφωνα με τους Χαλδαίους, η ψυχή, στην κάθοδό της στο σώμα συλλέγει τις ακάθαρτες ουσίες. Μέσω των θεουργικών ιεροτελεστιών, η ψυχή μπορεί να επανέλθει, να αντιμετωπίσει το Θείο και να καθαριστεί αυτών των ακαθάρτων ουσιών και να επιτύχει την αθανασία. Οι Μαγικές Βοές επικαλούνται τα βοηθητικά πνεύματα που θα βοηθήσουν την ψυχή για να ανέλθει χωρίς φόβο στον Άδη. Οπωσδήποτε, ακόμα κι αν το πέρασμα στην αιωνιότητα είναι ο στόχος, ο ταύτιση του  εαυτού με τη θεότητα δεν δηλώνεται και μόνο η ψυχή μπορεί να επιτύχει μια τέτοια θέση.
Ο Ιάμβλιχος, που περιγράφει τη δυσκολία των Ερμητικών από τα Αιγυπτιακά στα Ελληνικά λέει, "…γιατί η ίδια η ποιότητα των ήχων και ο τόνος της ομιλίας των αιγυπτιακών λέξεων περιέχει μέσα του την δύναμη των εν λόγω πραγμάτων". Ο Betzβρίσκει μια περίπλοκη συγχώνευση από Ελληνικά, Αιγυπτιακά και Εβραϊκά στοιχεία στα κείμενα. Αυτό που μπορούμε να δούμε στις Μαγικές Βοές είναι μια γενική και διαδεδομένη αρχαία μεσογειακή μαγική πρακτική. 
Οι περαιτέρω ερωτήσεις που υποβάλλονται σχετικά με τις Μαγικές Βοές είναι, τι ήταν οι πιθανές οδοί της μαγικής επικοινωνίας μεταξύ της Αιγύπτου και της Ελλάδας τον 4^οαιώνα πΧ, όπου τα πιο αρχικά στοιχεία των συγκεκριμένων μαγικών λέξεων βρίσκονται στα Εφέσια γράμματα, τι στοιχεία υπάρχουν των συγκεκριμένων Μαγικών Βοών, εκτός των φωνηέντων, στην αιγυπτιακή μαγική πρακτική πριν από τους PGMκαι αν η συγκεκριμένη μορφή προέρχεται από τις ελληνικές έννοιες, γιατί είναι οιΜαγικές Βοές στους PGM σχολιάστηκαν σε παλιά Κοπτικά σε πολλές μαγικές επικλήσεις όπου το κύριο σώμα του κειμένου είναι στα ελληνικά;
Τελικά, η αξίωση ότι οι ρίζες της Ευρωπαϊκής μαγείας μπορούν να επισημανθούν στην Αιγυπτιακή μαγεία, εμφανίζεται ιδιαίτερα ύποπτη όσον αφορά τις έννοιες που συζητούνται. Οι αιγυπτιακές ιδέες και οι πρακτικές της ταύτισης του εαυτού με τη θεότητα δεν φαίνονται να είναι συμβατές με τις Ελληνικές αντιλήψεις της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων και των θείων κόσμων. Μέσω των Μαγικών Βοών υπάρχουν στοιχεία μιας γενικευμένης μαγικής παράδοσης στην Αρχαία Μεσόγειο από την οποία η ευρωπαϊκή παράδοση μπορεί να βγει σιγά-σιγά, αλλά όχι συγκεκριμένα από την Αίγυπτο.

Ιερά Μέθη - Αρατε... τις «πύλες της αντίληψης

Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΥΓΟΥΣΤΑΤΟΥ, ψυχίατρου-ψυχοθεραπευτή

Οι όροι «θρησκευτική εμπειρία», «μυστική εμπειρία» και «κοσμική συνείδηση» είναι πολύ ασαφείς για να προσδιορίσουν εκείνη την ιδιαίτερη κατάσταση της συνείδησης, που γι' αυτούς που τη γνωρίζουν είναι τόσο αληθινή και συνταρακτική, όπως όταν ερωτεύεσαι.

Η μυστικιστική γραμματεία αναφέρει πλήθος μεθόδων για την επίτευξη αυτής της εμπειρίας, όπως την αυτοσυγκέντρωση, τη νηστεία, την απομόνωση σε σπηλιές, την επανάληψη ψαλμών, τις προσευχές, τις ασκήσεις αναπνοής, τις στάσεις του σώματος (asana), το χορό κι ασφαλώς... τα «μαγικά» φυτά.

Από την παλαιολιθική εποχή στο Μεσαίωνα: Η Ιστορία βρίθει από ψυχεδελικά

Από τα πρώτα ήδη βήματα της ανθρώπινης ιστορίας χρησιμοποιήθηκαν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης ποικίλα φυτά, για την επίτευξη μιας διαφορετικής, «άλλης» εμπειρίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αποκρυπτογράφηση παλαιολιθικών σημείων από τους Lewis-Williams και Dowson παραπέμπει σε τροποποιημένες καταστάσεις της συνείδησης. Ο Andrew Sherratt υποστηρίζει ότι τα πύραυνα (μικρά, ρηχά, λεκανοειδή δοχεία, έντονα διακοσμημένα) της Γαλλίας και της Βρετάνης χρησιμοποιούνταν για την τελετουργική καύση ψυχοενεργών ουσιών στα νεολιθικά ιερά. Είναι γνωστό, επίσης, ότι οι σαμάνοι μεταγενέστερων πολιτισμών, όπως του θρακικού και του σκυθικού, έκαναν χρήση κάνναβης για να πέσουν σε έκσταση. Πιο βόρεια και πιο ανατολικά, οι σαμάνοι της Σιβηρίας χρησιμοποιούσαν τον ψυχοτρόπο μύκητα Αμανίτη (amanita muscaria). Ο Gordon Wasson υποστηρίζει ότι το ιερό ποτό σόμα της Ριγκ Βέδα (χαόμα, κατά την ιρανική Αβέστα) θα μπορούσε να προέρχεται από τον Αμανίτη. Σύμφωνα με μία άλλη υπόθεση, το σόμα / χαόμα είναι ο αγριοπήγανος (στα περσικά ισφάντ: ξυλώδης πολυετής θάμνος), που ο Μωάμεθ πήρε εντολή από τον Αλλάχ να χρησιμοποιήσει για να ενθαρρύνει τους οπαδούς του. Τα ενεργά αλκαλοειδή που περιέχονται στον αγριοπήγανο (χαρμίνη, χαρμαλίνη και τετραϋδροχαρμίνη) υπάρχουν και σε διάφορα είδη του γένους banisteriopsis (γιαχέ), αναρριχητικών φυτών της ζούγκλας τα οποία οι ιθαγενείς του Αμαζονίου χρησιμοποιούν για να βλέπουν οράματα.

Η τέχνη των Μάγιας περιελάμβανε απεικονίσεις μανιταριών, βατράχων και νούφαρων. Η Marlene Dodkin de Rios υποστηρίζει ότι και τα τρία ήταν ενσωματωμένα στην τέχνη αυτή λόγω των ψυχοενεργών ιδιοτήτων τους. Οι Αζτέκοι χρησιμοποιούσαν παραισθησιογόνα που τα ονόμαζαν teonanacatl, δηλαδή «σάρκα των θεών». Η χρήση ψυχοενεργών ουσιών, όπως μανιταριών στο αρχαίο Μεξικό και του κάκτου πεγιότλ σε κάποιους βορειοαμερικανούς Ινδιάνους, ήταν αναπόσπαστο μέρος της θρησκευτικής ζωής. Ολα τα είδη των ιερών μανιταριών βρέθηκε ότι περιέχουν την ψυχοενεργό ουσία ψιλοκυβίνη, ενώ η δραστική ουσία του πεγιότλ είναι η μεσκαλίνη. Ο κυκεών, το ιερό ποτό των Ελευσίνιων Μυστηρίων, υποστηρίζεται ότι περιείχε δημητριακά μολυσμένα από το μύκητα της ερυσιβώδους ολύρας, από την οποία λαμβάνονται τα αμίδια του λυσεργικού οξέος, ενεργού συστατικού του γνωστού LSD. Σε ολόκληρη τη μεσαιωνική Ευρώπη, μια μεγάλη οικογένεια ψυχοτρόπων φυτών, στην οποία ανήκουν το στραμώνιο, η μπελαντόνα, ο υοσκύαμος και ο μανδραγόρας, γνώρισε εξαιρετικά εκτεταμένη χρήση και ταυτίστηκε με τις λαϊκές τελετές και λατρείες, όπως γνωρίζουμε από τα πρακτικά της Ιεράς Εξέτασης.

Οι διανοούμενοι της Δύσης: Οι πρώτοι πειραματιστές των «καταραμένων» ουσιών

Η παράδοση ν' αποδίδουν σατανικές ιδιότητες στα παραισθησιογόνα συνεχίστηκε μέχρι το Γάλλο ποιητή Μποντλέρ (1821-1867), ο οποίος τα ονόμαζε μάλιστα «άνθη του κακού». Λίγα χρόνια αργότερα το ενδιαφέρον για τις ψυχοτρόπες ουσίες αναζωπυρώνεται. Ο μεγάλος ψυχολόγος Havelock Ellis ήταν ένας από τους πρώτους δυτικούς που πειραματίστηκε με τη μεσκαλίνη (1896). Ακολούθησαν κι άλλοι διάσημοι διανοούμενοι, όπως ο Ιρλανδός ποιητής W. Β. Yeats. Στις 19 Απριλίου 1943, ο Ελβετός βιοχημικός Albert Hofmann, 37 ετών, που πραγματοποιούσε έρευνες για ένα παυσίπονο κατά της ημικρανίας στα εργαστήρια της φαρμακευτικής εταιρείας Sandoz, στη Βασιλεία, κάνει την πρώτη ιστορική δοκιμή του LSD. Το LSD χρησιμοποιήθηκε στην ψυχανάλυση, στη θεραπεία κατά του πόνου και υποστηρικτικά σε αρρώστους στα τελικά στάδια ανίατων ασθενειών. Τη δεκαετία του '50 άρχισαν και στρατιωτικά πειράματα, τα οποία όμως σκόνταψαν στο υψηλό κόστος παραγωγής. Το 1954 ο Aldous Huxley εκδίδει το περίφημο βιβλίο του «Οι πύλες της αντίληψης», στο οποίο περιγράφει τις εμπειρίες του με τη μεσκαλίνη. Το παράδειγμά του ακολούθησαν οι συγγραφείς της γενιάς των Μπιτ, όπως ο Allen Ginsberg και ο William Burroughs.

Η περίπτωση του Timothy Leary: Η επανάσταση που δεν έγινε...

Τον Αύγουστο του 1960, ο Timothy Leary, ένας ψυχολόγος του Κέντρου Ερευνας της Προσωπικότητας του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, έκανε την πρώτη αποκαλυπτική δοκιμή των μανιταριών psylocybe. Ο κόσμος της ψυχεδέλειας βρήκε στο πρόσωπό του τον πιο ενθουσιώδη απόστολο και μάρτυρα! Ο Leary άρχισε να πειραματίζεται με τον εαυτό του, με τους συνεργάτες του και με εθελοντές. Το ενδιαφέρον που δημιουργήθηκε από την έρευνα στο Χάρβαρντ οδήγησε το 1962 στη συγκρότηση μιας ανεπίσημης ομάδας ιερέων, θεολόγων και θρησκειοψυχολόγων, οι οποίοι έκαναν ψυχοδηλωτικές συνεδρίες μία φορά το μήνα. Ο Leary, μάλιστα, πίστευε ότι τα ψυχοδηλωτικά θα ήταν η θρησκεία του 21ου αιώνα και έλεγε χαρακτηριστικά ότι το να επιδιώκει κανείς μια θρησκευτική ζωή χωρίς αυτά ήταν σαν να μελετά αστρονομία χωρίς τηλεσκόπιο! Μέσα από εμπειρικές μελέτες προσπάθησε να χαρτογραφήσει τα επίπεδα της συνείδησης που αντιστοιχούσαν σε συγκεκριμένα ψυχοδηλωτικά. Ετσι υποστήριξε ότι διέκρινε επτά επίπεδα ενέργειας και συνείδησης: αισθητικό, συναισθηματικό, εγωικό, σωματικό, κυτταρικό, μοριακό, ατομικό. Ο Leary διέβλεπε ότι η μαζική προσοικείωση των επιπέδων της συνείδησης και των μεταβολών της θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ισχυρό επαναστατικό μέσο κοινωνικής και πολιτικής μεταμόρφωσης. Στο μεσσιανικό του κήρυγμα προέτρεπε τους νέους να γυρίσουν την πλάτη στις παρωχημένες αντιλήψεις (drop out), να «φτιαχτούν» (turn on) με ανώτερες πνευματικές εμπειρίες και να «συντονιστούν» (tune in) με νέους τρόπους δράσης και συμπεριφοράς. Στο αποκορύφωμα της δεκαετίας του '60 οι απόψεις του βρήκαν μεγάλη απήχηση ανάμεσα στα «παιδιά των λουλουδιών». Το πολιτικό και πανεπιστημιακό κατεστημένο δεν άργησε ν' αντιδράσει έντονα σ' αυτήν την ανατρεπτική έρευνα, ενώ το 1963 ο Leary απολύθηκε από τη θέση του και ακολούθως σταμάτησε διά νομοθετικού διατάγματος η νόμιμη παρασκευή LSD από τις φαρμακευτικές εταιρείες των ΗΠΑ. Η πράξη αυτή της απαγόρευσης, που συνδέει κατά τη διατύπωση του νόμου τις μη εξαρτησιογόνες ψυχοδηλωτικές (ή ψυχεδελικές) ουσίες με τα κατασταλτικά ναρκωτικά (παράγωγα του οπίου, βαρβιτουρικά και άλλα), συνδυάστηκε με μια στρατηγική διοχέτευσης στην αγορά αυτών των κατασταλτικών, προκειμένου ν' ανακοπεί και να ελεγχθεί το αυξανόμενο κύμα της ειρηνικής εξέγερσης. Τον ίδιο χρόνο, ο Leary ίδρυσε τη Διεθνή Ομοσπονδία για την Εσωτερική Ελευθερία (IFIF), καθώς και την επιθεώρηση Psychedelic Review. Η αντίστροφη μέτρηση, όμως, για τις ελπίδες του ψυχεδελικού κινήματος είχε αρχίσει... Ο Dr. Timothy Leary καταδικάστηκε σε 30 χρόνια φυλάκιση και μεγάλο χρηματικό πρόστιμο το 1966, επειδή βρέθηκαν στην κατοχή του τρία τσιγάρα μαριχουάνας!..

Η πρωτοποριακή ψυχολογία άνοιξε το δρόμο: Η επιστήμη συναντά την αρχαία σοφία!

Πριν εξετάσουμε τη σχέση των ψυχοδηλωτικών με τη θρησκεία, θα ήταν σκόπιμο να σταθούμε για λίγο στις εκστατικές εμπειρίες. Ο William James (1842-1910) είναι ο πρώτος διακεκριμένος ψυχολόγος και φιλόσοφος που εισήγαγε την επιστημονική μέθοδο σε πεδία αποκλειστικής έως τότε αρμοδιότητας της δογματικής, όπως είναι το πεδίο της θρησκευτικής συνείδησης. Ενώ για τον τυπικό ψυχίατρο τού σήμερα κάθε ένδειξη μυστικιστικής εμπειρίας είναι σύμπτωμα ψυχικής διαταραχής, ο βαθυστόχαστος James, στο «Varieties of Religious Experience», υποστηρίζει ότι η θρησκευτική εμπειρία υπερβαίνει την ψυχολογική, χωρίς όμως ν' αποκόπτεται εντελώς από αυτήν -όπως ακριβώς δεν αποκόπτεται και ο ψυχολόγος από το φυσιολόγο. Η «ψυχολογία του βάθους» και η «υπερπροσωπική ψυχολογία» ανακάλυψαν βαθύτερα στρώματα συνειδησιακών καταστάσεων, με ευρύτερο φάσμα λειτουργικότητας, των οποίων την ύπαρξη αγνοούσαμε παντελώς. Σύμφωνα με τον Jung, στο βάθος η ψυχή του ανθρώπου καθρεφτίζει το ευρύτερο σύμπαν. Το καθρεφτίζει με τη μορφή εικόνων, οι οποίες αντιπροσωπεύουν συμβολικές πλευρές του μακρόκοσμου. Η ψυχολογική προοπτική του Jung μάς παρέχει μια εμπειρική απόδειξη της άποψης του Τσουάγκ Τσου, ότι δηλαδή το «εσωτερικό μάτι» δεν χρειάζεται τη διανοητική γνώση, εφόσον, όταν στρέφεται προς τα μέσα, εναρμονίζεται με τον κόσμο. Το «Ταυτό» δεν περιέχει μόνο την εμπειρική πραγματικότητα της προσωπικότητας, αλλά συνιστά παράλληλα ένα υπόστρωμα της πραγματικότητας με την ευρύτερη έννοια του όρου. Είναι ο κρίκος με το Σύμπαν. Σ' αυτό το επίπεδο το «Ταυτό» αντιστοιχεί ψυχολογικά και συμπαντικά στο Τάο και στην «παγκόσμια αρμονία» του Λάιμπνιτς. Ο υπερπροσωπικός ψυχολόγος καταλήγει στα ίδια συμπεράσματα με τους αρχαίους σοφούς: «ότι είναι έξω είναι και μέσα· η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα σου».

Τι είναι η πραγματικότητα; Το πρόβλημα της μυστι(κιστι)κής εμπειρίας

Ονομάζουμε συνήθως «πραγματικότητα» τον κόσμο των καθημερινών συμβάσεων. Ο νους του ανθρώπου επεξεργάζεται αυτόματα τ' απειράριθμα ερεθίσματα που συλλαμβάνει μέσω των αισθητηρίων οργάνων του και τα μετατρέπει σε αναγνωρίσιμα αντικείμενα. Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει το φιλτράρισμα των πληροφοριών και τη συστηματοποίησή τους κατά τρόπο συμβατό με την εκπαίδευση, τις πεποιθήσεις και τις κοινωνικοπολιτιστικές συντεταγμένες. Το αποτέλεσμα είναι η γνωστή σε όλους «πραγματικότητα», που ουσιαστικά αποτελεί μόνο μία συμβατική εκδοχή του υπαρκτού. Η ινδική φιλοσοφία χαρακτηρίζει αυτήν την τακτοποίηση της πραγματικότητας maya, δηλαδή ψευδαισθητική ή, καλύτερα, φευγαλέα. Μέσα από θρησκευτικές πρακτικές ή κάτω από ασυνήθιστες καταστάσεις, ο άνθρωπος μπορεί να πετύχει μια στιγμιαία απελευθέρωση από το νευρολογικό προγραμματισμό του και να συλλάβει κομμάτια άγνωστα του κόσμου. Αυτή είναι η Ζεν Σατόρι στιγμή, η εκστατική κατάσταση του μύστη. Ο έλεγχος των αισθήσεων είναι βασικό μέρος κάθε ασκητικής πρακτικής. Ελεγχος που δεν υποδηλώνει καταστολή, αλλά περιορισμό της λογοκρισίας του νου, ο οποίος εστιαζόμενος στον εαυτό του ανακαλύπτει έκπληκτος τη «μαγική εικόνα»· μια εικόνα που πάντα ενυπήρχε, κρυμμένη πίσω από τη σκιερή επιφάνεια του κοινωνικού «εγώ».

Αν δεχθούμε, λοιπόν, την πραγματικότητα των αυθεντικών θρησκευτικών εμπειριών, το ερώτημα που γεννάται αυτόματα είναι κατά πόσο οι ψυχοδηλωτικές εμπειρίες είναι γνήσια πνευματικές και όχι ψευδαισθητικές, προβολές του ασυνείδητου. Κατ' αρχάς, μένει ανοιχτή η υπόθεση κατά πόσο ο κοινός παρανομαστής όλων ανεξαιρέτως των μυστικιστικών εμπειριών δεν εδρεύει σε κάποια χημική διεργασία του εγκεφάλου. Πολλοί που έζησαν εκστατικές εμπειρίες με παραδοσιακές μεθόδους και στη συνέχεια πειραματίστηκαν με ψυχοδηλωτικές ουσίες, όπως ο Allan Watts, δηλώνουν απερίφραστα ότι όχι μόνο οι δύο εμπειρίες μοιάζουν, αλλά και ότι οι τελευταίες ξεπερνούν σε βάθος και ποιότητα τις πρώτες. Επιπλέον, οι ίδιοι άνθρωποι προϊόντος του χρόνου μπορούσαν να βρεθούν με ευκολία σε κατάσταση «κοσμικής συνείδησης» και μάλιστα χωρίς τη βοήθεια χημικών ουσιών. Ο Watts, όμως, σπεύδει να προειδοποιήσει ότι κανένα από τα χημικά μεταβολικά της συνείδησης δεν αποτελεί προκατασκευασμένη μυστικιστική εμπειρία: τα ψυχοδηλωτικά προσφέρουν δυνατότητες για μυστικιστική ενόραση με τον τρόπο που τα καλοπροετοιμασμένα χρώματα και πινέλα προσφέρουν δυνατότητες για έναν άριστο ζωγραφικό πίνακα ή ένα καλοφτιαγμένο πιάνο, για μια θαυμάσια μουσική σύνθεση. Ολες αυτές οι ουσίες είναι σχετικά άχρηστες (αν όχι και επικίνδυνες) χωρίς την κατάλληλη εκπαίδευση και προετοιμασία. Οι Σάβατζ και Ντίτμαν διαπιστώνουν σε μια μελέτη τους ότι, αν η προετοιμασία είναι υποστηρικτική αλλά όχι πνευματική, το 40-75% των ληπτών ψυχοδηλωτικών ουσιών ζουν έντονες θρησκευτικές εμπειρίες, ικανές να αλλάξουν τη ζωή τους και ότι, αν η προετοιμασία είναι υποστηρικτική και πνευματική, το 80-90% των εμπειριών είναι αποκαλυπτικές και μυστικο-θρησκευτικές. Τα άτομα που είχαν πάρει placebo ανέφεραν σημαντικά λιγότερες εμπειρίες. Τόσο οι αμιγώς θρησκευτικές εμπειρίες όσο και οι θρησκευτικο-ψυχοδηλωτικές χαρακτηρίζονται από τα εξής πέντε γνωρίσματα: α) επιβράδυνση του χρόνου, με συγκέντρωση στο παρόν, β) επίγνωση της πολικότητας ή αλληλεξάρτησης των αντιθέτων, γ) επίγνωση της σχετικότητας των ατομικών ορίων (αμέτρητες ατομικές οντότητες ως ένας και μοναδικός Εαυτός), δ) επίγνωση της αιώνιας ενέργειας, συχνά με τη μορφή έντονου λευκού φωτός (ο κόσμος που προβάλλει είναι περισσότερο πράξεων παρά αιτίων, ρημάτων παρά ουσιαστικών -στενά συνδεδεμένο σύμπλεγμα σχέσεων, ροπών, τάσεων και πεδίων ενέργειας)· και ε) τα πάντα είναι παιχνίδι αγάπης και σοφίας.

Πού βρίσκεται η αλήθεια; Η ανάγκη για περισσότερη έρευνα

Οι επικριτές των ψυχοδηλωτικών, που επιμένουν να τα ονομάζουν παραισθησιογόνα, υποστηρίζουν ότι η επίδρασή τους στο νευρικό σύστημα προσθέτει στις αισθήσεις κάποιο χημικό πέπλο το οποίο μετατρέπει τα πάντα σε μια υπερφυσική ομορφιά. Οι υποστηρικτές τους, αντίθετα, απαντούν ότι η σύγχρονη φαρμακολογία γράφτηκε και ασκείται από επιστήμονες που δεν παίρνουν ψυχοδηλωτικά και συνεπώς γράφουν συγγράμματα σχετικά με γεγονότα που οι ίδιοι δεν έχουν ποτέ βιώσει. Η επίδραση αυτών των ουσιών, υποστηρίζουν, απομακρύνει συγκεκριμένες καθ' έξιν φυσικές αναστολές της διάνοιας και των αισθήσεων, καθιστώντας μας ικανούς να δούμε τα πράγματα όπως θα μας παρουσιάζονταν, εάν δεν ήμασταν τόσο πιεσμένοι από το χρόνο και τις κοινωνικές συμβάσεις. Ο νους καταγράφει νέες εντυπώσεις, ανακαλύπτει νέους δεσμούς ανάμεσα στα πράγματα. Οπως λέει χαρακτηριστικά ο Timothy Leary: «Η έκσταση του LSD είναι η πλήρους χαράς ανακάλυψη ότι το εγώ, με τις θλιβερές του επιφάσεις και προσπάθειες, είναι μόνο ένα κλάσμα της ταυτότητάς μου».

Είναι παρακινδυνευμένο ν' αποφανθεί κανείς με βεβαιότητα σχετικά με την αλήθεια της μιας ή της άλλης άποψης, ειδικά αν δεν υπάρξουν εκτεταμένες νευροφυσιολογικές, φαρμακολογικές και ψυχολογικές έρευνες. Είναι δύσκολο, όμως, να μην παρατηρήσουμε ότι στη διαμάχη εμπλέκονται όχι μόνο αντικρουόμενες επιστημονικές απόψεις, αλλά και πολιτικο-οικονομικά και οργανωμένα θρησκευτικά συμφέροντα, τα οποία παρεμποδίζουν την αποστασιοποιημένη και εμπεριστατωμένη αναζήτηση της αλήθειας. Η διαλεύκανση της βιοχημείας των θρησκευτικών εμπειριών θα προσφέρει τεράστια υπηρεσία στην κατανόηση τόσο της λειτουργίας του εγκεφάλου όσο και των επιπέδων της συνείδησης.

Βιβλιογραφία

Timothy Leary: «Η Πολιτική της Εκστασης», Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1989.

Τ. Leary, G. Η. Litwin, and R. Metzner: Reactions to Psilocybin Administered in a Supportive Environment, Journal of Nervous and Mental Disease, 137, Νο 6, 561-73.

Α. Watts: «The Joyous Cosmology: Adventures in the Chemistry of Consciousness», New York, Pantheon Books, 1962.

Aldous Huxley: «Le Porte Della Percezione, Paradiso e Inferno», Oscar Mondadori, 1958.

Haveloc Ellis: «Α note on Mescal Intoxication», The Lancet, 3849,1897.

Peter Stafford: «Εγκυκλοπαίδεια Ψυχεδελικών», Σμίλη, 1991.

Richard Rudgley: «The Alchemy of Culture: Ψυχοτρόπες Ουσίες και Πολιτισμική Αλχημεία», Ακτή-Οξύ, 2000.

Albert Hofmann: «LSD-my problem child», Mcgraw-Hill Book Company, Ν.Υ. 1980.

R. G. Wasson, Α. Hofmann, C. Α. Ρ. Ruk: «The Road to Eleusis», Harcourt Brace, Jovanowich, Inc., Ν.Υ. 1978.

Αθ. Καυκαλίδη: «Η Γνώση της Μήτρας», η αυτοψυχογνωσία με ψυχοδηλωτικά φάρμακα, Ολκός, 1980.

http://archive.enet.gr/online/online_issues?pid=61&dt=09/10/200...

Οι 10 πιο τρελοί επιστήμονες που άλλαξαν το πώς βλέπουμε τον κόσμο!

o Jack Parsons

Ελαφρώς εκκεντρικοί, ή θεοπάλαβοι; Αυτοί οι 10 χαρακτήρες με την εξέχουσα νοημοσύνη δεν χάραξαν μόνο τη δική τους πορεία στον χώρο της επιστήμης, αλλά κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. 

Johann Konrad Dippel
Γεννημένος και μεγαλωμένος στο γερμανικό κάστρο του Frankenstein, ο αλχημιστής αυτός του 17ου αιώνα είναι γνωστός για την εφεύρεση του σκούρου μπλε χρώματος, μιας από τις πρώτες συνθετικές βαφές, αλλά είναι ακόμα περισσότερο γνωστός για την ατέρμονη αναζήτησή του για το ελιξίριο της μακροζωίας. Οι φήμες σχετικά με τα πειράματά του σε ανθρώπινα πτώματα πιθανότατα ενέπνευσαν τη συγγραφέα Mary Shelley για να επινοήσει τον τρομακτικό χαρακτήρα του μυθιστορήματός της, χαρακτήρα που έφερε το όνομα του κάστρου Frankenstein.


Wernher von Braun
Στην ηλικία των 12, ο ατρόμητος Wernher von Braun φόρτωσε ένα βαγόνι παιχνίδι με κροτίδες και το έστειλε στην κατεύθυνση ενός πολυσύχναστου γερμανικού δρόμου. Ο εγκέφαλος που βρισκόταν πίσω από το πρόγραμμα του Χίτλερ με τις ρουκέτες V-2 έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως κρατούμενος πολέμου και κατέληξε να γίνει ένας πρωταθλητής στον αγώνα για το διάστημα και την εξερεύνηση της Σελήνης. Τον καιρό που έστελνε ανθρώπους στη Σελήνη, ο ίδιος ασχολούνταν με καταδύσεις και φιλοσοφία.


Robert Oppenheimer
Ο 'πατέρας της ατομικής βόμβας', ήταν ένας αμερικάνος θεωρητικός φυσικός και καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Berkeley. Ως επιστημονικός διευθυντής του Σχεδίου Μανχάταν (Manhattan Project) αποτέλεσε τον σημαντικότερο άνθρωπο που συνέβαλλε στην ανάπτυξη των πυρηνικών όπλων για τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο μυστικό εθνικό εργαστήριο του Los Alamos (Νέο Μεξικό). Λίγοι θα τον θυμούνται για τη συμπάθειά του στον σοσιαλισμό και για τις εσωτερικές συγκρούσεις που του δημιούργησαν οι ρίψεις των ατομικών βομβών και τελικά τον απάλλαξαν από την επιστημονική και πολιτική του δύναμη. Οι φοιτητές του τον φώναζαν 'Oppie' και ήταν ένας άνθρωπος που είχε μάθει ολλανδικά και σανσκριτικά, απλά γιατί έτσι του άρεσε. Στην πρώτη δοκιμή της ατομικής βόμβας στο εργαστήριο του Los Alamos ο Oppenheimer πρόφερε κάποιες φράσεις από τη Μπαγκαβάτ Γκίτα, ενώ πίστευε πως η πυρηνική τεχνολογία θα μπορούσε να είχε υπάρξει στην αρχαία Ινδία.


Freeman Dyson
Καταξιωμένος πυρηνικός φυσικός και παραγωγικότατος συγγραφέας. Το 1960 διαλαλούσε την ιδέα ότι στο μέλλον οι άνθρωποι πιθανόν να χρειαστεί να κατασκευάσουν έναν τεχνητό κέλυφος, που σήμερα ονομάζεται 'Σφαίρα Dyson', μια κατασκευή που θα περικύκλωνε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα και θα αξιοποιούσε στο μέγιστο την ηλιακή ενέργεια. Ο Dyson πιστεύει ολόψυχα στην εξωγήινη ζωή και σκέφτεται ότι θα κάνουμε μια τέτοια επαφή μέσα στις ερχόμενες δεκαετίες. Επίσης πρότεινε την κατασκευή του 'Δέντρου Dyson', ένα φυτό κατασκευασμένο με γενετική μηχανική που θα μπορούσε να μεγαλώσει σε έναν κομήτη. Πρότεινε ότι οι κομήτες θα μπορούσαν να διαμορφωθούν έτσι ώστε να έχουν κοιλότητες γεμάτες με ατμόσφαιρα και έτσι να προσφέρουν φιλοξενία για τον άνθρωπο σε ταξίδια στο εξωτερικό διάστημα.


Richard Feynman
Μέλος του προγράμματος Μανχάταν που αποτελούνταν από ιδιοφυΐες που ανέπτυξαν την ατομική βόμβα, ο φυσικός Richard Feynman έγινε ένας από τους σημαντικότερους επιστήμονες του τέλους του 20ου αιώνα. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος και ανιαρός καθηγητής, αλλά ένα ελεύθερο πνεύμα που εξερευνούσε τη μουσική και τη φύση, αποκρυπτογραφούσε ιερογλυφικά των Μάγιας και διαρρήγνυε κλειδαριές στις ελεύθερές του ώρες.


Jack Parsons
Όταν ο Jack Parsons δεν ήταν απασχολημένος με την ίδρυση του εργαστηρίου προώθησης Τζετ (Jet Propulsion Laboratory - JPL), έκανε μαγικά κόλπα, ασχολούνταν με τον αποκρυφισμό, ακολουθούσε τον Aleister Crowley και αυτοαποκαλούνταν 'Αντίχριστος'. Ήταν οπαδός της θρησκευτικής κίνησης 'Θέλημα' (Thelema), που ιδρύθηκε από τον Crowley και είχε ως βασικό νόμο τη φράση 'Κάνε ότι θέλεις'. Δεν έβλεπε κάποια αντίφαση μεταξύ των επιστημονικών και μαγικών του ασχολιών και πριν από κάθε δοκιμαστική εκτόξευση ρουκέτας επικαλούνταν τον θεό Πάνα. Το μυστηριώδες 'κακό παιδί' του διαστημικού προγράμματος δεν είχε τυπική εκπαίδευση, όμως τα κατάφερε να αναπτύξει ένα καύσιμο ρουκέτας που θα οδηγούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στο διάστημα. Πέθανε τραγικά το 1952, όταν ανατινάχτηκε κατά τη διάρκεια ενός εργαστηριακού πειράματος στο σπίτι του.


James Lovelock
O Δρ. James Ephraim Lovelock γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1919 και είναι ένας ανεξάρτητος επιστήμονας, συγγραφέας, ερευνητής, περιβαλλοντολόγος και μελλοντολόγος. Είναι γνωστός για την πρόταση της υπόθεσης της Γαίας (Gaia Hypothesis) σύμφωνα με την οποία η Γη λειτουργεί σαν ένας σούπερ οργανισμός. Εδώ και δεκαετίες έχει εκφράσει εξαιρετικά δυσοίωνες προβλέψεις για την αλλαγή του κλίματος και για την κατάληξη του κόσμου μας, πολλές από τις οποίες έχουν ήδη βγει αληθινές. Δε διστάζει να κάνει και την πιο φρικιαστική πρόβλεψη: δεδομένης της υπάρχουσας οικολογικής κρίσης, ο μαζικός θάνατος του 80% της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτος, πιστεύει.


Nikola Tesla
Είναι ο τύπος που απεικονίζεται να κατεβάζει έναν γιγάντιο ηλεκτρικό διακόπτη κάτω από ένα ντους ηλεκτρικών σπινθήρων. Ο Tesla, που είναι ο εφευρέτης του ασύρματου ραδιοφώνου και της γεννήτριας εναλλασσόμενου ρεύματος, έδωσε μια γερή σπρωξιά στην εποχή του ηλεκτρισμού πριν αυτή καν καλά καλά αρχίσει. Γεννήθηκε το 1856 κατά τη διάρκεια μιας έντονης καταιγίδας με αστραπές. Ήταν γνωστός και σαν μανιακή ιδιοφυΐα που κοιμόταν ελάχιστα και του άρεσε πολύ η επίδειξη, πολλές φορές χρησιμοποιώντας το ίδιο του το σώμα ως αγωγό σε διάφορες δημόσιες παραστάσεις των επιτευγμάτων του.


Leonardo da Vinci
Ενώ ζωγράφιζε τα πιο αξιοθαύμαστα αριστουργήματα της αναγεννησιακής τέχνης, ο Leonardo da Vinci έβρισκε με έναν μαγικό τρόπο τον χρόνο να ακολουθήσει τις πιο βαθύτερες εκκεντρικές του ιδέες. Ήταν ένας πολυμαθής ιταλός επιστήμονας, συγγραφέας και καλλιτέχνης που ασχολήθηκε με τα μαθηματικά, τη μηχανική, τις εφευρέσεις, την ανατομία, τη ζωγραφική και τη γλυπτική, τη βοτανική και τη μουσική. Έχει συχνά περιγραφεί ως ο αρχετυπικός χαρακτήρας του ανθρώπου της Αναγέννησης, ενός ανθρώπου που η φαινομενικά αστείρευτη περιέργειά του μπορούσε να ισοσταθμιστεί μόνο με τη δύναμή του στο να εφευρίσκει. Θεωρείται πιθανότατα το πιο ταλαντούχο άτομο που υπήρξε ποτέ και πολλά από τα σχέδια των εφευρέσεών του δεν μπόρεσαν ποτέ να κατασκευαστούν ενώ κάποια άλλα έγιναν πραγματικότητα αιώνες αργότερα.


Albert Einstein
Για πολλούς θεωρείται ο επιστήμονας που έφερε τα πάνω κάτω στη φυσική επιστήμη. Ένας από τους πιο σημαντικούς επιστήμονες της ανθρώπινης ιστορίας, ο Einstein μελετούσε τη φυσική μέσα στο μυαλό του και η συνεισφορά του στη θεωρία για τη βαρύτητα και στην κβαντική φυσική είναι αξιοσημείωτη. Το περιοδικό Time το 1999 τον ονόμασε 'Ο άνθρωπος του Αιώνα' και στην ευρύτερη κουλτούρα το όνομα Einstein έγινε συνώνυμο με τη λέξη μεγαλοφυΐα. Στα πρώτα του χρόνια είχε προβλήματα ομιλίας και ως μαθητής ήταν ιδιαίτερα αντιδραστικός. Πολλά χρόνια αργότερα, του άρεσε να βγάζει έξω το ιστιοφόρο του τις ημέρες που δε είχε άνεμο, μονάχα για την πρόκληση του εγχειρήματος. 

Διαβάστε περισσότερα http://ektiesthisi.blogspot.com/#ixzz1CayJD9jX

Ο θάνατος της κοινής λογικής

Σήμερα πενθούμε τον θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της ΚοινήςΛογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζειμε βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:

- Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι.
- Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.
- Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη.
- Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.

Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές (μηξοδεύετε περισσότερα απ’ αυτά που κερδίζετε) και αξιόπιστες στρατηγικές (υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες κι όχι τα παιδιά).

Τα πρώτα σημάδια της αρρώστιας ήταν το σύμπτωμα «Πολιτικά Ορθό». Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκεγια σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.

Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικάμε την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.

Η υγεία τηςεπιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουντη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ’ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.

Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.

Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.

Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι ανταμείφθηκε άμεσα μ’έναν τεράστιο διακανονισμό.

Πριν από τον θάνατο της ΚοινήςΛογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της, της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης, της συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.

Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:

1. «Ξέρω τα δικαιώματά μου».
2. «Το θέλω τώρα».
3. «Κάποιος άλλος φταίει».
4. «Είμαι θύμα».

Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε…

Πηγή: cohen.gr (Από «Times» του Λονδίνου)

Read more: http://kykeon.ning.com/forum/topics/o-thhanatos-tes-koinhes?commentId=2937592%3AComment%3A55162&xg_source=activity#ixzz1Ar5jOMYS

Θελξιέπεια

Ευλογημένη ελαφρότητα εφήμερων εραστών
που δεν πονάνε
Ούτε μιά αγάπη πενθούν,ούτε μιά αγάπη μισούν,
στην νύχτα μεθάνε..
Παραπατούν στους ρυθμούς με όρους απλούς,
αλήθειες ξεχνάνε.
Υποσχέσεις μην ακούς,ανήκουν σε μύθους παλιούς,
αυτούς που σε αποχαιρετάνε.
Ναυαγισμένες μεγάλες αγάπες θα βυθιστώ στο κενό σας,
θα πνιγώ στον βυθό σας
Βουλιάξαν την αλήθεια μου κι έχει γίνει της μοναξιάς η ξαγρύπνια μου.

Ευλογημένη ελαφρότητα εφήμερων εραστών
που δεν πονάνε
Θελξιέπεια,κόρη μουσών,λυτρωτή της αγάπης ναυαγών ,
χωρίς όρους σου δίνομε.

Είναι Σπειροειδής ή Ευθύγραμμη η Εξέλιξη του Πολιτισμού;

Οι πλείστοι των αρχαιολόγων θεωρούν - όπως και ο πολύς κόσμος άλλωστε - ότι ο πολιτισμός έχει εξελιχθεί κατά έναν ευθύγραμμο τρόπο, ασχολούμενοι όχι με την τεχνολογία κάθε εποχής , αλλά με τα οικοδομήματα.

Ετσι , αδιαφορώντας για το ότι στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί 4 κατακλυσμοί και στην Αίγυπτο 11, αρχίζουν με κάποιες πρωτόγονες ομάδες που χαρακτηρίζονται ως Νεολιθικές και ακολουθούνται από την Εποχή του Χαλκού μετά την οποίαν έρχεται ένας πραγματικός πολιτισμός τον οποίον θεωρούν ως το αποκορύφωμα.

Ο μεγάλος αριθμός σπειροειδών ναών και οικημάτων που βρέθηκαν στις Μυκήνες, στην Τίρυνθα και σε τόσα άλλα μέρη και φυσικά εκτός συνόρων της σημερινής υπερσυμπυκνωμένης Ελλάδος δεν τους κάνει καμιά αίσθηση. Οι ανακαλύψεις που κάνουμε καθημερινά με την ομάδα μου , μελετώντας οικοδομήματα, ορθόλιθους, λιθοτράπεζες, ναούς , μεγαλιθικά κυρίως κτίσματα και βραχομορφές σε Ελλάδα και Κύπρο μας δείχνουν ότι ο πολιτισμός δεν αναπτύσσεται ευθύγραμμα αλλά με σπειροειδή μορφή.

Φαίνεται, από τη μέχρι τώρα έρευνά μας, ότι προγενέστεροι πολιτισμοί ίσως να ήταν σπουδαιότεροι από κάποιους μεταγενέστερους γιατί οι μεταγενέστεροι ήταν αποτέλεσμα της σπειροειδούς καθοδικής κατεύθυνσης, περίοδοι παρακμής, τις οποίες αργότερα διαδέχτηκαν νέες περίοδοι ακμής. Υπάρχει βέβαια και ιστορική ένδειξη για τούτο.

Ο Πλάτων διηγείται μια Αιγυπτιακή διδασκαλία που δόθηκε στον Σόλωνα: «Στη χώρα σας ,όμως, αλλά και σε αρκετές άλλες, έρχεται κάθε τόσο το ρεύμα του ουρανού σαν φοβερή αρρώστια και καταστρέφει όλα όσα έχουν αναπτυχθεί με τα γράμματα και όλα όσα χρειάζονται οι πόλεις,αφήνοντας ζωντανούς μόνο τους αγράμματουςκαι τους ακαλλιέργητους από σας, ώστε γίνεστε σαν νέοι από την αρχή, χωρίς να γνωρίζετε τίποτα από εκείνα που έγιναν τον παλιό καιρό τόσο στη δική μας χώρα όσο και στη δική σας. Αυτά λοιπόν που ανέφερες μόλις τώρα, Σόλωνα, για τις παραδόσεις σας σχετικά με τις γενεαλογίες έχουν πολύ μικρή διαφορά από τα παιδικά παραμύθια». Τίμαιος, #23

Το ότι οι πολιτισμοί έρχονται και παρέρχονται, ακμάζουν και παρακμάζουν, ξανά και ξανά, κάθε φορά εξελισσόμενοι σε ένα νέο ανώτερο τεχνολογικά , επίπεδο, είναι κάτι που έχει καταγραφεί σε πολλούς λαούς και φυλές. Δεν είναι απαραίτητο να θεωρούμε τις κατασκευές που δείχνουν ένα υψηλό επίπεδο τεχνολογίας σαν τα μεταγενέστερα κτίσματα ή το ύψιστο σημείο του πολιτισμού.

Εμείς που μελετάμε τη γεωενέργεια, έχουμε πεισθεί ότι οι αρχαιότερες κατασκευές και δη τα μεγαλιθικά κτίσματα, έχουν απείρως καλλίτερη τεχνολογία, από τις σημερινές οικίες και κτίσματα, υπό το πρίσμα ότι σέβονται την ανθρώπινη υγεία.

Είναι προτιμότερο να ζεί εκεί κανείς, παρά στα σημερινά τερατουργήματα με το σιδηρού φέροντα δομικό οργανισμό, που σκοτώνουν αργά τον άνθρωπο, τόσο με τα υλικά δόμησής τους, όσο και με τον προσανατολισμό, αλλά και τους τόπους πουκτίζονται. Αυτό είναι βέβαια ένα τεράστιο θέμα, στο οποίο εργαζόμαστε χρόνια και είμαστε κοντά στη λύση του.

Οι προκατακλυσμιαίοι ή αν θέλετε να το πούμε ιστορικά, προ - Ομηρικοί Ελληνικοί πληθυσμοί, τουλάχιστον όσον αφορά τη λειτουργία των κτισμάτων τους , δεν είναι πλέον τόσο ανεξιχνίαστο μυστήριο για την ομάδα μου.

Πολλοί ιστορικοί μελετητές προσπαθούν να εξηγήσουν την περίεργα υψηλή αυτή τεχνολογία με θεωρίες μεταναστευτικών κυμάτων από την Ασία.

Κανείς δεν ασχολείται με τις πάμπολλες εκστρατείες Ελλήνων στην Ασία, όπως του Υπερίωνα του Αστερίωνα του Ηρακλή καιαρκετών άλλων. Μόνο την τελευταία εκστρατεία γνωρίζουν. Αυτή του μεγίστου των Ελληνων, Αλεξάνδρου του μεγάλου. Και αυτή σήμερα γίνεται προσπάθεια να τη σπιλώσουν και να την εξαφανίσουν από προσώπου γης και την ιστορική συνείδηση των ανθρώπων.

Δεν γνωρίζω γιατί δεν ασχολείται κανείς σοβαρά με τους πελασγούς, την εποχή των οποίων έγινε ο τελευταίος κατακλυσμός του Δευκαλίωνα (ή Νώε αν προτιμάτε). Οι πελασγοί ονομάζοντο ΠΡΟΣΕΛΗΝΙΟΙ , διότι στην εποχή τους δεν υπήρχε η σελήνη ... Η σελήνη ήρθε κατόπιν. Αυτά είναι βέβαια καταγεγραμμένα. Η ελληνική μυθολογία, δεν αναφέρει πουθενά ότι οι γίγαντες, οι κύκλωπες και όλα τα παράξενα αυτά όντα ήρθαν από την Ασία. Γνωρίζουμε σήμερα ότι έγινε τρομερή γιγαντομαχία στον Ελλαδικό χώρο , μεταξύ Ολυμπίων και γιγάντων. Τα Λιλάντια πεδία ΒΑ της Χαλκίδος , έχουν σημάδια αυτής της μάχης. Οποιος μπορεί ας τα δεί.

Εμείς θα τα δημοσιεύσουμε. Τα υψίπεδα της ΔΙΡΦΥΣ ( ΔΥΟ + ΡΕΙΣ = 2 ενεργειακές ΡΟΕΣ που σχηματίζουν ΄΄Φ΄΄) και των ορέων πέριξ της Κύμης (ΚΕΙ + ΜΗ = εκεί μη πας, είναι επικίνδυνο) που περικλείουν την ευρεία περιοχή των Λιλαντίων πεδίων , έχουν γίνει συχνά αιτία να χαθούν πολλά αεροσκάφη. Εκεί πίσω ακριβώς, παρά τα Κοίλα (νησίδα) χάθηκε μυστηριωδώς ένας στόλος 1000 και πλέον περσικών πλοίων... Ολος ο στόλος τους εξαφανίσθηκε.

Γιατί άραγε δεν ερεύνησε ποτέ κανείς το τεράστιο ναυάγιο.. όπως και το αντίστοιχο ναυάγιο ανάλογου αριθμού πλοίων στη ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ. Ο Αθως, ήταν γίγας. Η μορφή του δεσπόζει ακόμη πάνω στο ομώνυμο όρος. Και εκεί σήμερα υπάρχει το Αγιότερο μέρος στον πλανήτη, μετά την Ιερουσαλήμ. Οποιος τολμάει ας πάει να κάνει έρευνα...

Η ευρεία περιοχή από την παραθαλάσσια ΓΛΥΦΑ , στη Φθία , μέχρι και το Αχίλλειο , είναι γεμάτη Μηκυναικούς τάφους και άλλα μεγαλιθικά κτίσματα και όχι μόνο

Μυθικές και χαμένες πόλεις

Ατλαντίδα, El Dorado, Τροία, είναι μερικές από τις μυθικές πόλεις, όπου εκατοντάδες άτομα αφιέρωσαν την ζωή τους στην αναζήτηση τους. Κάποιες από αυτές βρέθηκαν, κάποιες άλλες όμως, εξακολουθούν να κινούνται στην σφαίρα της "μυθολογίας", εξάπτοντας την φαντασία των απανταχού θαυμαστών και εξερευνητών.

1. The City Of The Caesars
Επίσης γνωστή ως Wandering City ή City of Patagonia, πρόκειται για μια μυθική πόλη που θεωρείται ότι βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της Νότιας Αμερικής στην περιοχή γνωστή ως Παταγονία. Η πόλη δεν έχει βρεθεί ποτέ και θεωρείται από τους περισσότερους ότι είναι ένας μύθος, αλλά υπήρχαν αρκετοί στο πέρασμα του χρόνου που την αναζήτησαν, κυρίως άποικοι εξερευνητές. Λέγεται ότι είχε ιδρυθεί από τους επιζώντες ενός ισπανικού ναυαγίου και θεωρείται ότι στην πόλη υπήρχαν τεράστιες ποσότητες από χρυσό και κοσμήματα. Με την πάροδο του χρόνου, δημιουργήθηκαν διάφοροι μύθοι για την πόλη, με μερικούς από αυτούς να αναφέρουν ότι κατοικείτε από γίγαντες με ύψος 10 ποδιών και άλλοι ότι είναι μια πόλη φάντασμα που εμφανίζεται και εξαφανίζεται.

2. Τροία
Η πόλη έγινε διάσημη από τα επικά ποιήματα του Ομήρου. Γνωστή για τον τρωικό πόλεμο, η αρχαία Τροία ήταν μια ισχυρά οχυρωμένη πόλη χτισμένη σε έναν λόφο κοντά στον ποταμό Scamander. Η παράκτια θέση, της επέτρεψε να γίνει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, και οι κοντινές πεδιάδες παρείχαν άριστο έδαφος για τις καλλιέργειες. Η Τροία θεωρήθηκε από πολλούς ότι ήταν στην ουσία ένας μύθος, έως ότου ανασκάφηκε αρχικά το 1870 από τον Heinrich Schliemann, ο οποίος ανακάλυψε ότι υπήρξαν στην πραγματικότητα πολυάριθμες πόλεις στην περιοχή, οι οποίες κατά τη διάρκεια των ετών είχαν χτιστεί η μία πάνω από την άλλη.
Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που αμφισβητούν τα ευρήματα και υποστηρίζουν ότι τα αρχαία αυτά ερείπια δεν έχουν καμιά σχέση με την αρχαία Τροία.

3. Η χαμένη πόλη του Ζ
Υποθετικά βρίσκεται βαθιά στις ζούγκλες της Βραζιλίας. Στην χαμένη πόλη του Ζ, λέγεται ότι ζούσε ένας προηγμένος πολιτισμός με ένα περίπλοκο δίκτυο από γέφυρες, δρόμους και ναούς. Η μανία για την πόλη, άρχισε όταν βρέθηκε ένα έγγραφο στο οποίο ένας Πορτογάλος εξερευνητής, επέμεινε ότι είχε επισκεφτεί την πόλη το 1753, αλλά δεν βρέθηκε κανένα στοιχείο για τον ίδιο ποτέ. Η πόλη του Ζ έγινε ακόμα πιο διάσημη μετά την εξαφάνιση του εξερευνητή Percy Fawcett, ο οποίος το 1925 εξαφανίστηκε χωρίς κανένα ίχνος, ενώ αναζητούσε την πόλη. Κατά την διάρκεια των ετών που ακολούθησαν, διάφοροι άλλοι τυχοδιώκτες έχουν πεθάνει ή εξαφανιστεί στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν την πόλη. Τα τελευταία χρόνια, μια πόλη γνωστή ως Kuhikugu, ανακαλύφθηκε στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου και παρουσίασε στοιχεία περίπλοκων οχυρώσεων και εφαρμοσμένης μηχανικής, που οδήγησε πολλούς να σκεφτούν ότι αυτή η πόλη μπορεί να είναι η πηγή του μύθου της Ζ.

4. Πέτρα
Η Petra βρίσκεται στην Ιορδανία κοντά στη νεκρή θάλασσα και πιστεύεται ότι ήταν ένα κέντρο εμπορίου για τα καραβάνια. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό γνώρισμά, είναι η έξοχη αρχιτεκτονική της πέτρας, η οποία είναι χαραγμένη στους βράχους των περιβαλλόντων βουνών. Αυτό βοήθησε στο να γίνει η PETRA μια φυσικά ενισχυμένη πόλη όταν καθιερώθηκε ως πρωτεύουσα το 100 π.χ. Υπάρχουν αποδείξεις ότι δημιουργήθηκαν πολλά τεχνολογικά επιτεύγματα στην πόλη, όπως τα φράγματα και οι δεξαμενές, οι οποίες βοήθησαν τους κάτοικους στις πλημμύρες της περιοχής και αποθήκευαν το νερό για χρήση σε περιόδους ξηρασίας. Μετά από εκατοντάδες χρόνια ευημερίας, η πόλη πέρασε σε παρακμή, όταν οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την περιοχή και το 363 μ.χ. ένας σεισμός κατέστρεψε πολλά από τα κτίρια της. Η Petra εγκαταλείφθηκε τελικά και ξεχάστηκε έως ότου να αποκαλυφθεί και να γίνει στον κόσμο ευρέως γνωστή το 1812 από έναν Ελβετό εξερευνητή.

5. El Dorado
Μία από τις πιο διάσημες θρυλικές πόλεις, το El Dorado ήταν μια μυθική αυτοκρατορία που υποτίθεται ότι βρίσκεται στις ζούγκλες της Νότιας Αμερικής. Η ονομασία της σημαίνει "The Golden One" και η πόλη κυβερνιόταν από έναν ισχυρό βασιλιά και διέθετε ανείπωτο πλούτο σε χρυσό και κοσμήματα. Την εποχή των κατακτήσεων, η πόλη ήταν το όνειρο κάθε κατακτητή και πολλές καταστροφικές εκστρατείες ξεκίνησαν σε αναζήτηση της. Η πιο γνωστή από αυτά, ήταν με επικεφαλή τον Gonzalo Pizarro, ο οποίος το 1541 οδήγησε μια ομάδα 300 στρατιωτών και πολλές χιλιάδες Ινδούς στη ζούγκλα, στην αναζήτηση του El Dorado. Η ομάδα του αποδεκατίστηκε από την ασθένεια, την πείνα και επιθέσεις από τους ντόπιους. Έτσι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εκστρατεία και να γυρίσει με άδεια χέρια.

6. Memphis
Ιδρύθηκε το 3.100 π.χ. και ήταν η πρωτεύουσα της αρχαίας Αιγύπτου. Χρησίμευε ως διοικητικό κέντρο για εκατοντάδες χρόνια πριν εγκαταλειφθεί με την άνοδο της Θήβας και της Αλεξάνδρειας. Στο αποκορύφωμά της, η Memphis εκτιμάται ότι είχε πληθυσμό άνω των 30.000 κατοίκων, καθιστώντας την, την μεγαλύτερη πόλη της αρχαιότητας. Με τα χρόνια, η τοποθεσία της Μέμφις ξεχάστηκε μέχρι να ανακαλυφθεί πάλι, από μια εκστρατεία του Ναπολέοντα στα τέλη του 1700. Δυστυχώς, πέτρες από τα ερείπια είχαν διατεθεί για την κατασκευή γύρω οικισμών, και πολλά σημαντικά μέρη της περιοχής παραμένουν άγνωστα στους ιστορικούς.

7. Angkor
Η περιοχή της Καμπότζης Angkor, εξυπηρέτησε ως κέντρο εξουσίας για την αυτοκρατορία των Χμερ από το 800 μ.Χ. έως και το 1400. Η περιοχή εγκαταλείφθηκε μετά από την πτώση της αυτοκρατορίας που έληξε με μία εισβολή από τον στρατό της Ταϊλάνδης το 1431, αφήνοντας την τεράστια πόλη και τους χιλιάδες βουδιστικούς ναούς να χαθούν από την ζούγκλα. Η πόλη έμεινε σχεδόν αμετάβλητη μέχρι το 1800, όταν μια ομάδα Γάλλων αρχαιολόγων άρχισε να μελετά την πόλη. Η Angkor και τα περίχωρα της, που έχουν το μέγεθος του Λος Άντζελες και έχει αναγνωριστεί ως η μεγαλύτερη προ-βιομηχανική πόλη στον κόσμο και ο φημισμένος ναός του Angkor Wat θεωρείται ότι είναι το μεγαλύτερο θρησκευτικό μνημείο που υπάρχει.

8. Πομπηία
Η ρωμαϊκή πόλη της Πομπηίας καταστράφηκε το 79 μ.Χ. όταν εξερράγη το ηφαίστειο Βεζούβιος, θάβοντας το σύνολο της πόλης κάτω από 60 πόδια τέφρας και βράχων. Στην πόλη, εκτιμάται ότι ζούσαν περίπου 20.000 κατοίκοι και θεωρείτο ένα από τα μέρη που προτιμούσε η ανώτερη τάξη της ρωμαϊκής κοινωνίας για τις διακοπές. Τα ερείπια της πόλης, ανακαλύφθηκαν το 1748 από τους εργάτες που έχτιζαν στην περιοχή ένα παλάτι για τον βασιλιά της Νάπολης και από τότε στην Πομπηία γίνονται συνεχώς ανασκαφές από αρχαιολόγους. Κατά ειρωνικό τρόπο, η καταστροφή που προκλήθηκε από τον Βεζούβιο, βοήθησε να διατηρηθεί η αρχιτεκτονική δομή της πόλης, μαζί με αμέτρητες τοιχογραφίες και γλυπτά, βοηθώντας τους σύγχρονους ιστορικούς να κατανοήσουν καλύτερα την ζωή στην αρχαία Ρώμη.

9. Ατλαντίδα
Αυτή η θρυλική πόλη έχει γίνει πηγή κερδοσκοπίας από τότε που πρώτος ο φιλόσοφος Πλάτων έγραψε γι 'αυτήν το 360 π.χ. Περιγράφεται από τον Πλάτωνα ως ένας προηγμένος πολιτισμός με τεράστια ναυτική δύναμη. Η Ατλαντίς, λέγεται ότι είχε κατακτήσει ένα μεγάλο μέρος της Ευρώπης πριν να βυθιστεί στη θάλασσα ως αποτέλεσμα κάποιας μορφής περιβαλλοντική καταστροφή. Ενώ η ιστορία του Πλάτωνα θεωρείται από κάποιους ως λογοτεχνικό έργο, η ιδέα ότι ένας πολιτισμός βρισκόταν χρόνια μπροστά από την εποχή του τεχνολογικά, κατέλαβε τη φαντασία των αμέτρητων συγγραφέων αλλά και τυχοδιωκτών, με αποτέλεσμα να υπάρξουν πολλές αποστολές που ξεκίνησαν για να αναζητήσουν την πόλη. Ίσως η πιο γνωστή περίπτωση, είναι αυτή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Ναζί, υποτίθεται, ότι οργάνωσαν ένα ταξίδι στο Θιβέτ με την ελπίδα να βρουν απομεινάρια του πολιτισμού των Ατλάντων.

10. Machu Picchu
Από όλες τις χαμένες πόλεις που έχουν βρεθεί και μελετηθεί, ίσως καμία δεν είναι πιο μυστηριώδης από το Μάτσου Πίτσου. Στην απομονωμένη περιοχή της κοιλάδας Urubamba στο Περού, αυτή η πόλη δεν είχε λεηλατηθεί από τους κατακτητές και είχε μείνει άγνωστη η ύπαρξή της μέχρι το 1911, όταν την ανακάλυψε ο ιστορικός Hiram Bingham. Η πόλη χωρίζεται σε περιοχές, και διαθέτει πάνω από 140 διαφορετικές δομές που οριοθετούνται από πέτρινους τοίχους. Λέγεται ότι χτίστηκε το 1400 από τους Ίνκας και εγκαταλείφθηκε μετά από 100 χρόνια περίπου, κατά πάσα πιθανότητα, όταν ο πληθυσμός της άρχισε να αποδεκατίζεται από την ευλογιά που έφεραν μαζί τους οι Ευρωπαίοι. Υπήρξαν πολλές εικασίες όσο αναφορά την χρησιμότητα της πόλης, καθώς επίσης και γιατί οι Ίνκας επέλεξαν για την οικοδόμηση της πόλης, μία τέτοια περίεργη θέση. Ορισμένοι είπαν ότι ήταν ένα είδος ιερού ναού, ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή. Οι πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι πρόκειται προφανώς για προσωπική περιουσία του αυτοκράτορα των Ίνκας, Pachacuti και η θέση επελέγη, επειδή τα κοντινά βουνά ήταν σημαντικά για την μυθολογία-αστρολογία των Ίνκας.
http://www.psaxtiria.com/2009/09/10_07.html
11.Κνωσός
Η περιοχή γύρω από την πόλη κατοικούνταν από την 7η χιλιετία π.Χ., όμως η πόλη γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη υπό την κυριαρχία του Μινωικού Πολιτισμού, όταν και αριθμούσε περισσότερους από 8.000 κατοίκους, από τον 19ο μέχρι και τον 16ο αιώνα π.Χ. Η πόλη καταστράφηκε μία φορά τον 14ο αιώνα π.Χ., με πιθανότερα αίτια είτε την επιδρομή των Μυκηναίων, είτε ενδεχομένος από το τσουνάμι που προκάλεσε η μεγάλη υφαιστιακή έκρηξη στη Σαντορίνη. Η πόλη καταστράφηκε ολοσχερώς από μία μεγάλη πυρκαγιά έναν αιώνα αργότερα παρότι ελάχιστοι κάτοικοι παρέμειναν σε αυτήν έως τον 9ο αιώνα μ.Χ
12.Νίμρουντ, Ιράκ
Η πόλη ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα π.Χ. και τον 9ο αιώνα ανακυρήχθηκε Πρωτεύουσα των Ασσυρίων. Στην ακμή της η πόλη αριθμούσε πάνω από 100.000 κατοίκους και ήταν από τις σημαντικότερες πόλεις στη Μέση Ανατολή. Καταστράφηκε ολοσχερώς και εγκαταλείφθηκε το 612 π.Χ., όταν την κατέλαβαν και τη λεηλάτησαν οι Βαβυλώνιοι.
13Παλένκε, Μεξικό
Ήταν ίσως η σημαντικότερη από τις πόλεις – κράτη των Μάγια, καθώς περιλαμβάνει τα σημαντικότερα αρχαιλογικά ευρήματα του Πολιτισμού της Κεντρικής Αμερικής, και έφτασε στην ακμή της από το 500 έως το 700 μ.Χ., χωρίς όμως να υπάρχουν στοιχεία όσον αφορά το μέγεθος του πλυθησμού της. Εγκαταλείφθηκε σταδιακά από τον 8ο αιώνα για άγνωστους λόγους. Όταν οι Ισπανοί έφτασαν στην πόλη τον 15ο αιώνα ήταν τελείως εγκαταλελειμμένη.
14.Τενοτστιτλάν, Μεξικό
Ήταν η Πρωτεύουσα των Αζτέκων και αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση, καθώς η περιοχή κατοικείται μέχρι σήμερα, και δεν είναι άλλη από την Πόλη του Μεξικού. Παρόλα αυτά η επιβλητική Τενοτστιτλάν καταστράφηκε ολοσχερώς από τους Ισπανούς λίγο μετά την κατάκτησή της και πάνω στα ερείπιά της χτίστηκε η Πόλη του Μεξικού. Η Τενοτστιτλάν ιδρύθηκε το 1325 μ.Χ. πάνω στη λίμνη Τεξκόκο και στην ακμή της ήταν μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου αριθμώντας πάνω από 200.000 κατοίκους. Καταστράφηκε το 1521 και σήμερα μπορούμε να δούμε μόνο τα ερείπιά της διασκορπισμένα στην Πόλη του Μεξικού.
15.Μοχένιο-Ντάρο, Πακιστάν
Η πόλη ιδρύθηκε κάπου στα 2600 π.Χ. και εγκαταλείφθηκε για άγνωστους λόγους το 1900 π.Χ. Η πραγματική ονομασία της πόλης και του λαού που την κατοικούσε είναι ακόμη άγνωστα, καθώς η γλώσσα τους δεν έχει ακόμη αποκρυπτογραφηθεί. Προς το παρόν ο λαός που άκμασε κατά μήκους του Ινδού ποταμού στο Πακιστάν και την Ινδία αποκαλείται ως «πολιτισμός της κοιλαδας του Ινδού». Η ύπαρξη του συγκεκριμένου πολιτισμού ήταν παντελώς άγνωστη έως το 1922 όταν και ξεκίνησαν οι ανασκαφές στο συγκεκριμένο σημείο.
16.Vijayanagara, Ινδία
Η πόλη κατασκευάστηκε από την ομόνυμη Αυτοκρατορία, ώστε να αποτελέσει την Πρωτεύουσά της το 1336 μ.Χ. στη σημερινή Νότια Ινδία. Το 1565 έπεσε στα χέρια των Μουσουλμάνων έπειτα από τη νίκη τους στον πόλεμο και σταδιακά άρχισε η ερήμωσή της με τις ευλογίες των κατακτητών, κάτι που ολοκληρώθηκε έπειτα από έναν αιώνα περίπου. Εικάζεται ότι η Vijayanagara κατα τον 15ο αιώνα ήταν από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου με πληθυσμό που υπολογίζεται ότι ξεπερνούσε τις 500.000 κατοίκους.
http://www.otinanainews.com/
17.Παλμύρα η μυθική πόλη των Φοινίκων
Στην καρδιά της συριακής ερήμου στέκονται ακόμα τα καλοδιατηρημένα ερείπια της αρχαίας μυθικής πόλης των Φοινίκων, η ιστορία της οποίας είναι ταυτισμένη με τη βασίλισσα Ζηνοβία, την «Κλεοπάτρα της Συρίας»
Η πόλη των Φοινίκων παρέμεινε σβησμένη από τον χάρτη -αλλά και από τη μνήμη των ανθρώπων- μέχρι τον 17ο αιώνα, όταν δύο Αγγλοι περιηγητές ανακάλυψαν τυχαία τα ερείπιά της κάτω από την άμμο.
Γνωστή ως «νύμφη της ερήμου», η Παλμύρα αποτελούσε ήδη από τον 11ο π.Χ. αιώνα έναν σημαντικό σταθμό καραβανιών, αφού η περιοχή της όασης διέθετε άφθονα νερά. Αυτό το γεγονός τη βοήθησε να αναδειχθεί σταδιακά σ’ έναν εξαιρετικής σημασίας κόμβο μεταξύ Ανατολής και Δύσης και να λάβει μια περίοπτη θέση πάνω στον εμπορικό Δρόμο του Μεταξιού.
Γνωστή ως «νύμφη της ερήμου», η Παλμύρα αποτελούσε ήδη από τον 11ο π.Χ. αιώνα έναν σημαντικό σταθμό καραβανιών, αφού η περιοχή της όασης διέθετε άφθονα νερά. Αυτό το γεγονός τη βοήθησε να αναδειχθεί σταδιακά σ’ έναν εξαιρετικής σημασίας κόμβο μεταξύ Ανατολής και Δύσης και να λάβει μια περίοπτη θέση πάνω στον εμπορικό Δρόμο του Μεταξιού.
http://www.ethnos.gr/
18.Ουρ, "η πόλη του θεού της Σελήνης"
γύρω στην τέταρτη π.Χ. χιλιετία, οι Σουμέριοι έκτισαν τις πρώτες οργανωμένες πόλεις που είδε ποτέ ο άνθρωπος και τις οργάνωσαν σε πόλεις-κράτη, κάτι ακόμα αδιανόητο για της περίοδο εκείνη.
Η πόλη προστατευόταν από τείχη τα οποία είχαν στο κέντρο τους ένα βαθμιδωτό πύργο με το ναό της θεότητας που τους προστάτευε, ο οποίος χρησιμοποιούνταν και ως αστρονομικό παρατηρητήριο. Τριγύρω υπήρχαν ναοί, δωμάτια ιερέων, αποθήκες, όπως και μια από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες που βρέθηκαν ποτέ. Εκεί βρέθηκαν και οι αρχαιότεροι γραπτοί νόμοι. Οι Σουμέριοι της Ουρ ήταν σκληροί και αδίστακτοι πολεμιστές χωρίς κανένα έλεος. Η πόλη καταστράφηκε στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας, δίνοντας τη θέση της ανάμεσα στα δυο ποτάμια στους Ελαμίτες, οι οποίοι κρατώντας από τους Σουμέριους μόνο τη γλώσσα αλλά αφομοιώνοντας και επεκτείνοντας τον πολιτισμό τους έφτιαξαν κάτω από τη βασιλεία του Χαμουραμπί την ισχυρή και φημισμένη χώρα της Βαβυλώνας, 90 χιλιόμετρα νότια της Βαγδάτης.
Εκεί, το 1927, ο βρετανός αρχαιολόγος Γούλεϋ έφερε στο φως αμύθητους θησαυρούς από το βασιλικό νεκροταφείο με τους δυο χιλιάδες τάφους. Τα ευρήματα ξεπερνούσαν κάθε προσδοκία. Χρυσάφι, εκπληκτικά αντικείμενα τέχνης, αντικείμενα πολεμιστών..
http://www.green-planet.gr/explo_irak_mesopotamie.htm
19.Μινωτίς και Ηράκλειο: δύο θρυλικές πόλεις
Η Μινωτίς και το Ηράκλειον πιστεύεται ότι βούλιαξαν τον 8ο μ.Χ. αιώνα, έπειτα από αρκετές εκατοντάδες χρόνια ζωής (θεωρείται ότι ιδρύθηκαν κάπου ανάμεσα στον 7ο και τον 6ο π.Χ. αιώνα) και ήταν γνωστές στην αρχαιότητα για τον πλούτο τους, την καλλιτεχνική τους παρουσία στη Μεσόγειο, καθώς και το μεγάλο αριθμό ναών αφιερωμένων στη λατρεία των θεών Σέραπι, Ισιδος και Οσιρι. Μέχρι σήμερα, η ύπαρξή τους ήταν γνωστή μόνο μέσω αρχαίων ελληνικών κειμένων, ταξιδιωτικών δοκιμίων και θρύλων.
Η πόλη του Ηρακλείου, συγκεκριμένα, περιγράφεται από τα αρχαία κείμενα ως το σημαντικότερο εμπορικό λιμάνι της εποχής, που βρισκόταν στο αποκορύφωμα της ακμής του την εποχή της ίδρυσης της πόλης της Αλεξάνδρειας από το Μέγα Αλέξανδρο το 331 π.Χ. Η πόλη φαίνεται ότι καταστράφηκε από σεισμό, όπως προδίδουν σήμερα οι γκρεμισμένοι κίονες που κείτονται στο βυθό όλοι προς την ίδια κατεύθυνση.
Η πόλη του Ηρακλείου περιγράφεται από τον Ηρόδοτο, ο οποίος είχε επισκεφθεί την Αίγυπτο το 450 π.Χ. ως μια πλούσια πολιτεία με έναν εξαιρετικό ναό αφιερωμένο στον Ηρακλή. Αναφορά στο Ηράκλειο γίνεται και στην Ιλιάδα του Ομήρου, όπου περιγράφεται η επίσκεψη του βασιλιά της Σπάρτης Μενελάου, κατά το ταξίδι της επιστροφής του από την Τροία μαζί με την Ωραία Ελένη. Σύμφωνα με τον Ομηρο, ένα φαρμακερό φίδι δάγκωσε τον καπετάνιο του πλοίου του Μενελάου, τον Κάνωπη, ο οποίος απέκτησε θεϊκές ιδιότητες. Ο Κάνωπις και η γυναίκα του Μινωτίδα έδωσαν τα ονόματά τους στις δύο από τις βυθισμένες πολιτείες που βρέθηκαν.
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=287182